Regen, regen, regen,

Is er iemand nog depressief geworden van de regen? Het zou mij niet verbazen. Ik was het bijna. Tot dat ik afgelopen zaterdag (13 aug. j.l.) op het grote evenement moest optreden bij Dutch Valley. Het was in zoverre goed geregeld, dat ik een goede doorgang kreeg naar de plek waar de artiesten zich moesten melden. Kregen wij een golfkarretje die ons (Anne-Jan en ik)  moesten brengen naar de tent van bestemming. Je denkt op het moment dat je in zo’n golfkarretje stapt, die brengt mij tot aan de tent waar ik moet optreden, maar dat was dus niet zo. Het golfkarretje stopte op 200 meter van de tent.

Dat is te doen toch? Natuurlijk! Als je 2 kilometer in Shopping-Center Amsterdam kan afleggen, lach je toch om 200 mtr.? Dat verhaal gaat niet op, op het moment dat je het karretje uitstapt en direct met je nieuwe witte gympjes uitstapt en wegzakt in een poel van modder, dan ontstaat er enige irritatie. Mijn gympjes waren in één seconde naar de filistijnen, dat vond ik niet het ergste, maar dat ik door de glibberige massa helemaal onderuit zou kunnen gaan baarde mij de meeste zorgen. Dan lijkt 200 mtr. wel 10 kilometer. Uiteindelijk ben ik bij de tent gekomen en trof daar mensen aan die echt helemaal onder de drek zaten en mij vertelde dat zij al drie weken aan de opbouw bezig waren geweest voor dit grote evenement in alleen maar regen,regen, regen! Op dat moment zakte mijn irritatie en dacht ik, wat zijn dit eigenlijk helden. Wie ben ik om te zeuren. Ik begreep ineens dat iedereen daar was om het evenement goed te laten verlopen, weer of geen weer. De sfeer die er hing, greep mij aan. Afzien, maar toch doorgaan. Ik voelde een verbroedering omdat, niemand uitgezonderd, wij allemaal onder de modder zaten. Er was geen verschil meer tussen publiek, medewerkers, artiesten of organisatie. Gewoon één doel, feestje bouwen!

Bij de 2^e tent (ook weer door de modder) kwam ik o.a. de Piraten-Toppers en Marianne Weber tegen, die op beeldige schoentjes liep te soppen. Ook zij waren en bleven positief ondanks de blubber. Er werd lacherig geopperd standaard lieslaarzen in de achterbak te gooien.

Depressie? Je moet het niet toestaan, gewoon er doorheen baggeren, net zolang de zon weer schijnt!

Ach, ik zie nu schapenwolkjes buiten en de zon schijnt een beetje. Wordt het misschien toch nog een mooie (na) zomer?

Ik wens het iedereen van harte.

Dikke kus,

Bonnie